Wyszukaj:

środa, 12 listopada 2014

W mroku

AutorkaDawno (i to bardzo) nic nie wrzucałam. Także - taka mała niespodzianeczka dzisiaj. :)

Ciemność wypełniająca każdy najmniejszy, najskrytszy zakamarek sprawiała, że gdyby nie świadomość istnienia zimnych ścian, przebywający w pomieszczeniu ludzie pomyśleliby o nim nie inaczej jak o nieskończonej pustce nieprzepuszczalnej dla ani jednej wiązki światła. Powietrze było przesycone wilgocią, pogłębiało to przytłaczającą atmosferę pokoju, która wielu skłoniłaby do myśli o śmierci, byle zeń szybko się wydostać.
Od strony kąta rozbrzmiewał szloch. Gdy dźwięk ustawał, po krótkiej przerwie powtarzał się znowu. Owa czynność zapętlana przez zmęczenie i strach, ona jedna, wytrwale zakłócała ciszę. Wcale nie wielką trudnością było stwierdzenie, że czas jej trwania dłużył się, dlatego słabł z każdą kolejną powtórką.

– Co ze mną zrobisz? – W nieprzeniknionym mroku dały się słyszeć wypowiedziane kobiecym głosem słowa.

Sceneria nie skłaniała dziewczyny do pozytywnego myślenia i wyobrażeń o dobrej dla niej odpowiedzi. Strach nie znikał, a potęgowało go przeczucie bycia pod ciągłą obserwacją skrytych w cieniu oczu. Nie pamiętała jak znalazła się w tym miejscu, kto zaciągnął ją do tego więzienia, ani też jaki cel przyświecał porywaczowi.
Choć do jej uszu nie dochodziło nic poza jej własnym, zdenerwowanym oddechem, kobieta nie dawała za wygraną jakby pobudzona intuicja więcej teraz znaczyła niż racjonalne myślenie. Nie była w stanie rozróżnić nawet podstawowych kształtów, czy dostrzec własnej dłoni wzniesionej na wysokość oczu.

– Wiem, że gdzieś tam jesteś. – zawołała zachrypniętym głosem uwięziona.

Jako wierna rozmówczyni, odpowiedziała tak jak poprzednio – tylko cisza.

Gdy minął już dłuższy odcinek czasu od ocknięcia, dziewczyna zaczęła jednak brać pod uwagę pobudzoną przez okoliczności wyobraźnię i bardziej prawdopodobną opcję, że pozostawiono ją samą sobie. Na pastwę losu. Wstrzymała oddech, podejmując się próby doszukania się w ciszy śladu czyjejś obecności, lecz ta nie potwierdziła jej wcześniejszego przeczucia. Skuliła się skazana na nieprzyjemny chłód pomieszczenia. „A co jeśli mam tu umrzeć z głodu?” pomyślała ofiara z przerażeniem.
Powinna chociaż zapoznać się z miejscem, chciała odnaleźć drzwi, poznać kształt swej celi. Istniała szansa, niewielka co prawda, że mogły okazać się otwarte albo łatwe do wyważenia. Ściągnęła buta i zostawiła go w kącie, którego od przebudzenia nie opuszczała na więcej niż dwa kroki. Podniósłszy się potem z ziemi, na nisko ugiętych nogach ruszyła zgodnie z ruchem wskazówek zegara, zachowując przy tym ciągły kontakt ze ścianą. Krok za krokiem pokonywała kolejne odcinki.

Podłoże okazało się mieć kształt prostokąta. Dziewczyna dotknęła ściany, przy której leżała dotychczas i ostrożnie przeszła ostatnie metry do kąta, gdzie pozostawiła but. Nie znalazła drzwi, jakby nigdy nie żyła poza celą albo co gorsza...
„Zamurowali mnie wewnątrz!” – myśl przemknęła jej przez głowę niczym błysk pioruna. Przysiadła w rogu, a jej serce zatrzymało się na moment, gdy dłonią napotkała wilgotną podłogę.
But zniknął.

W panice dziewczyna zaczęła w pobliżu przesuwać po podłodze drżące dłonie, ale nie odzyskała zguby. Zawołała parokrotnie z szybkim oddechem. Nikt się nie odezwał, ale uspokoiło ją szczurze popiskiwanie i dreptanie szybko poruszających się nóżek. Ofiara doszła do wniosku, że zwierzę musiało przesunąć tak lekki element jej garderoby, a teraz wystraszone podniesionym głosem uciekło, pozostawiając zdobycz gdzieś niedaleko.
Wzięła głębszy wdech, wyciszając się do tego stopnia, że panika nie przestawała mącić jej umysłu. Nie mając zaś nic innego do roboty, postanowiła zbadać każdy centymetr podłogi, aby odnaleźć drugi but. Ruszyła na czworakach, z uwagą obmacując chropowatą powierzchnię.

Nie pokonała jednego metra, a przed nią zamajaczył ciemniejszy niż otoczenie smukły kształt.
Zamarła z przerażenia, aby wkrótce osunąć się w ramiona prawdziwej nicości.

czwartek, 28 czerwca 2012

Memories

...Wiatr figlarnie mieszał ich włosy.
Znikał i pojawiał się
− Jak wspomnienia...

To był jeden z dni schyłku naszego życia. Siedziałyśmy obie na drewnianych deskach werandy naszego domu i spoglądałyśmy w czyste niebo lśniące słońcem, którym mieniła się poranna rosa, zalegająca na źdźbłach soczyście zielonej, bujnej trawy, ukojeniem napawającej nasze oczy, czasem spadające z marzeń w nieboskłonie do rzeczywistości, dzikiej i pięknej natury na dole.
Tego dnia wraz z łagodnym północnym wiatrem, niosącym orzeźwienie zmęczonym od gorąca ciałom, przybyły stare obrazy. Wspomnienia wzniosły się niczym kurz pod wpływem oddechu ze starej księgi, spoczywającej przez lata na zapomnianym strychu, poruszone zostały przez delikatne i czułe podmuchy.
Zerknęłam na swą towarzyszkę, a przed oczyma zamajaczyła mi połyskująca w świetle złotej tarczy zbroja, którą dawniej nosiła, jednakże w jednej chwili znikła, a wraz z nią wspomnienie czasów świetności. Teraz na sobie miała rozciągnięty, własnoręcznie dziergany sweter koloru brązowego, nabierającego jeszcze większego ciepła w świetle dnia. I pomimo upływu lat ciągle miała pełne życia, radosne, piwne oczy, które niegdyś paliły się do co rusz nowego starcia, kolejnej walki, a w tym momencie przesyłały w przestrzeń opanowanie i szczęśliwy spokój, idealnie łączący się z powiewającą, siwą grzywą na jej starczej, jawiącej się mądrością głowie.
− Pamiętasz? − zapytałam, a ona opuściła wzrok z błękitnego sklepienia na moją twarz, będącą dla niej taką samą jak za dawnych czasów. Spoglądała na gładką, bladą, ale naturalnie i delikatnie zaróżowioną na policzkach skórę, którą przyozdobiona była moja twarz oraz na sterczące z bujnej, jasnej czupryny długie, zaostrzone uszy.
− Jesteś ciągle taka sama. − stwierdziła z głębokim westchnieniem, przepuszczając przez bramy umysłu stare fotografie.
− Poznałyśmy się na wielkiej wojnie, podczas trudnych i ciężkich czasów. Przetrwałyśmy razem aż do obecnej chwili. − rzekła, a przy poruszeniu głową, lwia grzywa opatuliła jej starcze rysy twarzy i uwyraźniła łagodny uśmiech, którym mnie obdarzyła. Przymknęłam radośnie oczy i tak jak i ona, pogrążyłam się na ten krótki moment w przeszłości.
To prawda, poznałyśmy się dawno, dawno temu, kiedy naszym światem targały okrutne wojny rasowe. Piękne dzieci lasu, starzy mieszkańcy gór, okrutne twory świata podziemnego, wspólnicy nocy – zarówno ci ludzcy, jak i zwierzęcy, a także ludzie. Było ich o wiele więcej, jednakże jedynie wspomniani brali udział w całym konflikcie, jako że dysponowali największą siłą spośród różnych ras, które zamieszkiwały nasz świat.
~ Do czego może doprowadzić chciwość?
Zło zdołało zakraść się wszędzie, nawet do moich czystych, nieskażonych brudem lasów. I ja więc, jako wierna ich strażniczka, ślubowawszy przed swą panią i władczynią, pełną prawdziwej mądrości, chronić ich piękno nawet za cenę własnego życia, musiałam wziąć udział w wojnie i przyczynić się do cierpień często istot niewinnych.
My, jak i inni wojownicy zebraliśmy się w armiach, każdy po stronie swych towarzyszy. Po jednej – ludzie, po drugiej zaś my – mieszkańcy lasów. Miałyśmy spleść się w walce przeciwko sobie... Szczęśliwie nie do szło do tego, nie byłybyśmy tutaj teraz razem. Niespodziewany atak sił piekła, doprowadził do sojuszu naszych stron, który trwa aż do dzisiaj i to dzięki niemu wojna dobiegła końca, stopniowo zrzeszając chętne ku temu rasy, a przeważająca ta siła zniosła tych, którzy byli przeciwko zakończeniu wojny. Niegdyś myślałam, że dyplomacja, to coś niegodnego prawdziwego wojownika – teraz jestem świadoma, iż zaślepiona byłam dumą i że dzięki prowadzeniu takich działań, zaznałam niewyobrażalnego szczęścia.
− Pamiętasz nasz pierwszy pocałunek? - usłyszałam głos swej towarzyszki. Jakże mogłabym nie pamiętać? Skinięciem odpowiedziałam, brnąc dalej w obrazy, które dawno już minęły.

...Stałyśmy wraz z naszymi oddziałami otoczone przez przeciwników, gotujących się do walki. Jeden moment, ułamek sekundy i dwie strony zmyły granicę pomiędzy sobą, zlewając się w jeden wielki chaos. Nasi nieprzyjaciele górowali nad nami liczebnie, w dodatku uniemożliwili nam odwrót. Dziewczę z mieczem w ręku, odziane w emanującą delikatną poświatą zbroję, o grzywie wtedy rozwichrzonej i czarnej, pewnym chwytem zacisnęła palce na wiązaniu mej jasnozielonej opończy i przyciągnęła z siłą godną najznamienitszej wojowniczki. Byłyśmy tego czasu bliskie sobie, a potem stałyśmy się jeszcze bliższe...
„Kocham cię” wyrzekła te słowa. Były tak bezpretensjonalnie, prosto i pewnie wypowiedziane, ale jednocześnie pełne wylewającego się z serca uczucia, że tylko ona mogła tak to wyrazić. Nie czekała na jakąkolwiek reakcję z mojej strony i po prostu pocałowała w całym tym ogniu walki, w szczęcie zderzających się tarcz i głośnych uderzeń ostrz o ostrze, pośród ogólnej wrzawy i krzyków walczących, które dla mnie na ten moment znikły jak gdyby mająca miejsce walka nie istniała, a ja nie byłabym pośród zlepiających się ze sobą w starciu wojowników, a w istnym raju.
Lwia grzywa odsunęła się ode mnie w jednej chwili i rzuciła się w sam środek walki, zaczynając siec przeciwników, którzy postanowili napatoczyć się jej pod miecz.

− Śmierć się do mnie zbliża, kochana. Proszę zostań ze mną do końca. - powiedziała głosem pozbawionym smutku, a jedynie przejawiającym pogodzenie się ze stanem rzeczy. Nie żałowała miłości, którą mnie obdarzyła. Jej oczy wyrażały jedynie jej świadomość i zdolność wyobrażenia sobie tego, jak moja długowieczna dusza cierpi i cierpieć lada chwila będzie.
...To ja zostanę sama, jednakże nie żałuję niczego, a zwłaszcza ofiarowania jej swego serca.
Zgarnęłam dłonią srebrzyste kosmyki lwiej grzywy mej ukochanej, odsłaniając jej przeorany zmarszczkami policzek i ucałowałam go z czcią oraz miłością.
To był jeden z dni schyłku naszego wspólnego życia.

...Wiatr figlarnie mieszał ich włosy,
Wypełniając wspomnieniami
ostatnie wspólne chwile....